Cześć. To ja, depresja – nie poznajesz? Wpadłam z wizytą.  Nie, nie przejmuj się mną zupełnie!  Usiądę sobie cicho, tutaj w kąciku. Nie, nie chce kawy, ani herbaty. Ledwo mnie zauważysz! Być może w ogóle nie zwrócisz na mnie uwagi, gdy niepostrzeżenie wtopię się w otoczenie. Może po kilku dniach, albo tygodniach, spostrzeżesz ze mijasz mnie codziennie w drodze z pokoju do kuchni. Dostrzeżesz, że siedzę sobie spokojnie, machając do ciebie z nikłym uśmiechem. Wtedy zdasz sobie sprawę, że jestem tutaj przecież już od dawna. Będziesz zastanawiać się nad tym, jak mogłeś tego nie zauważyć. Czy naprawdę nie widziałeś, czy może udawałeś, że mnie nie ma? Ignorowałaś moją obecność myśląc, że w końcu się znudzę i odejdę, lecz tak się nie stało. Wciąż tu jestem, a Ty przyzwyczaiłeś się do mnie już tak bardzo, że przecież mnie teraz nie wyrzucisz. Już za późno. Także usiądź spokojnie obok mnie. Posiedzimy sobie razem.

Mój tumblr jest mój.
Jest o mnie.
I to co widzisz na ekranie,
możesz zobaczyć
w moim sercu.

Nie umiem pogodzić się z tym, że sobie mnie odpuściłeś

Nienawidzę tej szmaty w lustrze.

Słyszysz jakiś kawałek i nagle w oczach masz łzy.
Wtedy już wiesz, że czeka cię długa, długa noc.
Noc pieprzonych sentymentów.
Znasz to?

Możesz związać się z kimś, z kim fajnie się ćpa i dobrze pije, możesz opuścić kogoś, kto Cię uszczęśliwia, możesz wybrać dobrze, być szczęśliwa, zostać zraniona, zdradzona, porzucona, możesz też zdradzać, możesz leżeć wieczorami sama na podłodze, możesz też być wieczorami na podłodze pieprzona, możesz ich wszystkich zlewać, albo uganiać się za kimś, zaangażować się albo nie myśleć o nikim poważnie, możesz upijać się w barach, czuć obce ręce w majtkach, możesz przeżyć coś tak cholernie wspaniałego, że późniejsza utrata tego będzie Cię bolała już do końca życia albo codziennie być budzona spojrzeniem tego jedynego, możesz wybierać, zmieniać scenariusze, mieszać postacie i dialogi, możesz, możesz tyle rzeczy cholera, a Ty, Ty siedzisz i gapisz się w ścianę.